O ofiarach i samej obławie pisano w „Krajobrazach” oraz „Gazecie Współczesnej”. Publikowano krótkie relacje świadków, głównie w formie listów do redakcji. Pierwszą zwartą publikacją powstałą na podstawie wspomnień była wydana w 1990 r. broszura Ireneusza Sewastianowicza i Stanisława Kulikowskiego Nie tylko Katyń. W kolejnych latach pojawiały się artykuły publicystyczne, w których autorzy przede wszystkim komentowali ustalenia suwalskiej prokuratury i badane przez nią wątki.

Badania naukowe rozpoczęły się po utworzeniu IPN. Jednymi z ich pierwszych były prace pod redakcją Anny Pyżewskiej i Jana Jerzego Milewskiego. W 2005 r. ukazała się książka Obława augustowska (lipiec 1945 r.), a pięć lat później Obława Augustowska – lipiec 1945. Wybór źródeł – obie pod ich redakcją. W tej ostatniej znalazło się 125 dokumentów powstałych w latach 1945–2009, dobranych w ten sposób, by możliwie szeroko prezentowały ówczesny stan wiedzy.

Niezwykle cenna, zwłaszcza dla bliskich ofiar obławy, była praca Alicji Maciejowskiej Przerwane życiorysy – Obława Augustowska, lipiec 1945 r., opublikowana w 2010 r. Autorka przedstawiła w niej krótkie notki biograficzne tych zamordowanych, o których – poza nazwiskiem i datą urodzenia – wiadomo było coś więcej. Książka, pisana bardziej z perspektywy dziennikarza niż historyka, zawiera również pogłębioną refleksję dotyczącą rodzin ofiar, autorka wspomina, jak radzili sobie z bólem i pustką oraz jak przedstawiały się ich dalsze koleje losu.

Znaczący przełom w badaniach nastąpił w 2011 r., po opublikowaniu przez Nikitę Pietrowa dwóch monografii. Pierwsza z nich – Psy Stalina – została przetłumaczona na język polski i wydana w Polsce w 2012 r. Druga na tłumaczenie i wydanie po polsku czekała do 2015 r. Ukazała się pod tytułem Nowy ład Stalina. Sowietyzacja Europy 1945–1953. W książkach tych autor zamieścił nieznane do tej pory, ale kluczowe dla sprawy dokumenty – szyfrogramy Wiktora Abakumowa do Ławrientija Berii z 21 i 24 lipca 1945 r., w których znajduje się informacja o zamiarze zamordowania 592 polskich „bandytów” oraz liczbie osób nadal „sprawdzanych” przez sowieckich śledczych.

Kolejny przełom w badaniach nastąpił po uruchomieniu w 2015 r. przez Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej portalu internetowego pamyat-naroda.ru, na którym udostępniono materiały wytworzone przez sowieckie oddziały wojskowe, m.in. odpowiedzialne za przeprowadzenie obławy. Zamiarem Rosjan było uwypuklenie roli Armii Czerwonej w zwycięstwie nad Niemcami, jednak dzięki tej stronie polscy badacze zyskali wgląd do tysięcy stron dokumentów szczegółowo opisujących działania oddziałów biorących udział w Obławie Augustowskiej. Niestety, zabrakło w nich istotnych materiałów dotyczących losów osób przekazanych funkcjonariuszom kontrwywiadu wojskowego „Smiersz”. Niemniej jednak publikacje Pietrowa oraz udostępnione materiały na temat działań sowieckiej 50. Armii wyraźnie poprawiły stan naszej wiedzy. Znalazło to odzwierciedlenie we wzroście liczby opublikowanych artykułów naukowych i popularnonaukowych. Pojawiły się też monografie, wśród których szczególną rolę należy przypisać wydanej w 2017 r. pracy Tadeusza Radziwonowicza i Barbary Bojaryn-Kazberuk Obława augustowska 1945. Okoliczności i ofiary w dokumentach archiwalnych. Można przyjąć, że książka ta jest podsumowaniem dotychczasowych ustaleń i punktem wyjścia do dalszych badań. Oprócz niej warto wymienić prace Teresy Kaczorowskiej: Dziewczyny Obławy Augustowskiej (2017 r.), Było ich 27 (2020 r.), Obława Augustowska w oczach świadka (2024 r.) oraz wydanego w 2019 r. wyboru źródeł Miotła Stalina. Polska północno-wschodnia i jej pogranicze w czasie obławy augustowskiej w 1945 roku, opracowanego przez Łukasza Adamskiego, Grzegorza Hryciuka i Grzegorza Motykę. Wysoką wartość mają także prace pośrednio związane z tematem obławy, np. Słownik biograficzny konspiracji niepodległościowej na Augustowszczyźnie i Suwalszczyźnie 1944–1956, opracowany przez Zbigniewa Kaszleja i Bartłomieja Rychlewskiego, wydany w 2020 r.

Szukając dodatkowej wiedzy, warto sięgnąć po artykuły Mariusza Filipowicza, Krzysztofa Jasiewicza, Danuty i Zbigniewa Kaszlejów, Piotra Łapińskiego, Diany Maksimiuk, Waldemara Monkiewicza, Pawła Niziołka, Ewy Rogalewskiej, Jarosława Schabieńskiego czy Jana Snopki. Ich prace ukazały się m.in. w „Roczniku Augustowsko-Suwalskim”, „Biuletynie Historii Pogranicza”, „Studiach Podlaskich”, „Dziejach Najnowszych”, „Zeszytach Historycznych WiN”, „Przeglądzie Archiwalnym” czy „Studiach z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej”