Jego dziadek, Mieczysław Cichor, był jednym z setek uprowadzonych przez Sowietów, a następnie zaginionych bez wieści w lipcu 1945 r. Ów pierwowzór zawisł jednak nie w żadnej ze świątyń na ziemi augustowskiej, lecz w Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej na Jasnej Górze – w religijnym, katolickim sercu Polski, w dniu Uroczystości Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski oraz w Święto Konstytucji 3 Maja roku 2014. Na to wydarzenie do Częstochowy przybyło wielu mieszkańców ziem dotkniętych 69 lat wcześniej tragedią Obławy, w tym przede wszystkim członkowie rodzin ofiar.

Wkrótce zrodziła się idea zawieszenia kopii tablicy z Jasnej Góry w Suwałkach, którą zrealizowano w 2015 r., a rok później, w Dzień Pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej, kolejną kopię umieszczono w murach najważniejszej z katolickich świątyń Augustowa. Epitafium ufundowała Rada Miejska Augustowa, a poświęcenia dokonał biskup diecezji ełckiej ks. Jerzy Mazur – duchowny bardzo zaangażowany w upamiętnianie Obławy. Kolejne kopie tablicy jasnogórskiej zawisły także w kościołach w Sokółce w 2017 r. i w Lipsku w 2019 r.

Najlepsze intencje oraz zaangażowanie wielu osób dobrze znających materię historyczną, nie uchroniło pomysłodawców i wykonawców pierwowzoru oraz jego kolejnych kopii przed błędami merytorycznymi w treści inskrypcji – po pierwsze, wśród formacji odpowiedzialnych za Obławę wymieniono tam niesłusznie NKWD, po drugie, liczbę ofiar oszacowano na „około dwóch tysięcy”, podczas gdy dziś posługujemy się najczęściej udokumentowanymi liczbami – co najmniej 592 osoby, przy czym faktyczna liczba ofiar zamordowanych przez funkcjonariuszy sowieckiego kontrwywiadu wojskowego „Smiersz” wynosiła zapewne ok. 700, a ogólna liczba (w tym żołnierzy AKO poległych z bronią w ręku, podczas próby zatrzymania lub ucieczki z konwoju itp.) przypuszczalnie nie przekroczyła 800. Pamiętać należy jednak, że pierwsza tablica powstała w 2014 r., kiedy dokonywały się istotne przełomy w naszej wiedzy o Obławie Augustowskiej. Sprawia to, że jest ona świadectwem wciąż wówczas ułomnej wiedzy o tym wydarzeniu (z pokorą stwierdzić należy, że i dziś nie jest ona pełna) i powolnej recepcji nowych ustaleń dokonywanych przez specjalistów – korekty treści utrwalonych w brązie nie są zaś rzeczą łatwą.