Uchwałą nr X/114/15 Rady Miasta Białystok z 22 czerwca 2015 r. imię to otrzymała bowiem droga, której w chwili podejmowania decyzji nie było ani na mapach, ani w terenie. Aż do 2023 r. jej istnienie sprowadzało się do samego tylko zjazdu z ul. Gen. Stanisława Maczka, kilkunastu metrów dzikiego parkingu, pojedynczego słupka z tabliczką informacyjną i gąszczu zarośli. Po wycięciu tych ostatnich i wykonaniu nawierzchni – niestety, nieutwardzonej, zyskała ona choć podstawową czytelność w przestrzeni miasta. Nie odgrywa w niej jednak dotychczas żadnej roli i nie wydaje się, aby w przewidywalnej perspektywie czasowej ten stan rzeczy mógł ulec zmianie.

Jest to ulica ślepa, krótka (zaledwie 120 m), przy której dotychczas nie znajdują się żadne obiekty mogące powodować najmniejszy chociażby ruch. Prowadzi do jedynej zagospodarowanej nieruchomości znajdującej się na jej końcu. Nieruchomość ta (ogrodzony plac z magazynem) ma zresztą adres przy ul. Gajowej. Droga umożliwia bezpośredni dojazd do zaledwie kilku działek przeznaczonych teoretycznie na budownictwo mieszkaniowe z usługami, ale bliskość bardzo ruchliwej trasy tzw. generalskiej, sąsiedztwo wyłącznie przedsiębiorstw i magazynów oraz dzieląca ulicę w poprzek i w pół sieć wysokiego napięcia nie czynią tego terenu atrakcyjnym dla osób myślących o postawieniu własnego domu.

Powyższe sprawia, że ul. Ofiar Obławy Augustowskiej jest i najprawdopodobniej pozostanie w zasadzie nieznana mieszkańcom Białegostoku. Jak widać echa tragedii, która rozegrała się w Puszczy Augustowskiej przed ośmioma dekadami nie rezonują w stolicy województwa podlaskiego tak intensywnie, jak spodziewali się tego zaangażowani naukowo i emocjonalnie w problematykę Obławy inicjatorzy.